ปรับระดับเตียงและชั้นแรก: Z-offset ที่ถูก และหน้าตาชั้นแรกที่ดี
ชั้นแรกตัดสินทั้งงาน บทนี้สอนปรับระดับเตียงแบบมือและแบบ auto, ตั้ง Z-offset ด้วยกระดาษแล้วจูนทีละ 0.02-0.05 mm, ดูว่าชั้นแรกต่ำไป สูงไป หรือพอดี และล้างเตียงให้ถูกวิธี
- ปรับระดับเตียง (leveling) กับตั้งระยะหัวฉีด (Z-offset) เป็นคนละเรื่อง ต้องทำทั้งคู่ และระบบ auto ทำแทนได้แค่เรื่องแรก
- กระดาษ A4 หนาราว 0.1 mm ใช้หาจุดเริ่มได้ แต่ค่าสุดท้ายต้องดูจากเส้นที่พิมพ์จริง ไม่ใช่ตัวเลขในเมนู
- ชั้นแรกที่ดีคือเส้นถูกกดแบนจนชนกันสนิทแต่ไม่มีสันนูน ถ้าเห็นร่องระหว่างเส้น = สูงไป ถ้าเห็นสันและขอบม้วน = ต่ำไป
- เตียงสกปรกทำให้ชั้นแรกไม่ติดบ่อยกว่าเตียงไม่ได้ระดับ ล้างด้วย IPA 90%+ และนานๆ ครั้งด้วยน้ำยาล้างจาน
งานพิมพ์ที่พังตั้งแต่สิบนาทีแรก เกือบทั้งหมดมาจากชั้นแรก (first layer) ชั้นแรกคือฐานของทุกชั้นที่ตามมา ถ้ามันไม่ติดเตียง หรือติดเป็นบางจุด ที่เหลือก็หลุด บทนี้ว่าด้วยสองเรื่องที่คนมักเข้าใจว่าเป็นเรื่องเดียวกัน คือ “ปรับระดับเตียง” กับ “ตั้งระยะหัวฉีด” และวิธีอ่านหน้าตาชั้นแรกให้เป็น
ตัวเลขในบทอ้างอิงเครื่อง FDM หัวฉีด 0.4 mm ความสูงชั้นแรก 0.2 mm ซึ่งเป็นค่าตั้งต้นของโปรไฟล์ส่วนใหญ่
สองเรื่องที่คนละเรื่อง
ปรับระดับเตียง (bed leveling) คือทำให้ระยะจากหัวฉีดถึงเตียงเท่ากันทุกจุด ซ้ายเท่าขวา หน้าเท่าหลัง ถ้าเตียงเอียง มุมหนึ่งจะถูกกดแบน อีกมุมจะลอย
Z-offset (บางเครื่องเรียก Live Adjust Z) คือระยะจริงจากปลายหัวฉีดถึงผิวเตียง ตอนเครื่องคิดว่าอยู่ที่ Z = 0 เตียงจะได้ระดับเป๊ะแค่ไหน ถ้าค่านี้ผิด ชั้นแรกก็ผิดทั้งแผ่น
เครื่อง auto leveling แก้ได้แค่เรื่องแรก เรื่องที่สองยังต้องตั้งเองเกือบทุกเครื่อง
แบบมือ: สกรูสี่มุมกับกระดาษ
เครื่อง bed-slinger ราคาประหยัดหลายรุ่นใช้สกรูสปริงสี่มุมใต้เตียง วิธีมาตรฐาน
- ล้างเตียงและปลายหัวฉีดให้ไม่มีพลาสติกค้าง อุ่นเตียงและหัวฉีดถึงอุณหภูมิพิมพ์ก่อน เพราะโลหะขยายตัวเมื่อร้อน (เอกสาร Klipper เลือกทำตอนเย็นแทน ประเด็นคือทำที่อุณหภูมิเดียวกันทุกครั้ง)
- สั่ง home แล้วเลื่อนหัวฉีดไปเหนือสกรูแต่ละมุม
- สอดกระดาษ A4 หนึ่งแผ่น (หนาราว 0.1 mm) ระหว่างหัวฉีดกับเตียง หมุนสกรูจนกระดาษขยับได้แต่รู้สึกฝืดเล็กน้อย
- ทำวนทั้งสี่มุมอย่างน้อยสองรอบ เพราะปรับมุมหนึ่งจะดึงมุมตรงข้ามด้วย แล้วเช็กกลางเตียงปิดท้าย
กระดาษให้แค่ “จุดเริ่ม” ที่ปลอดภัย ไม่ใช่คำตอบสุดท้าย เพราะแรงกดนิ้วแต่ละคนไม่เท่ากัน ค่าสุดท้ายต้องดูจากเส้นที่พิมพ์ออกมาจริง
แบบ auto: เซนเซอร์ทำอะไรให้บ้าง
เครื่องรุ่นใหม่ส่วนใหญ่มีเซนเซอร์วัดระยะเตียง เช่น เซนเซอร์แม่เหล็กเหนี่ยวนำ (inductive อย่าง PINDA), หัววัดแบบเข็มสัมผัส (BLTouch และตระกูลเดียวกัน) หรือ load cell ที่ใช้ปลายหัวฉีดแตะเตียงโดยตรง ก่อนพิมพ์ เครื่องจะวัดเป็นตารางจุด เช่น 3×3 หรือ 4×4 แล้วสร้างแผนที่ความสูงของเตียง (mesh) ระหว่างพิมพ์ชั้นแรกจะขยับแกน Z ตามแผนที่นั้น เตียงที่โก่งเล็กน้อยจึงยังพิมพ์ชั้นแรกสม่ำเสมอได้
สิ่งที่ mesh ทำไม่ได้
- ไม่รู้ระยะปลายหัวฉีดจริง เซนเซอร์ส่วนใหญ่อยู่ข้างหัวฉีด ไม่ใช่ที่ปลาย ระยะระหว่างจุดที่เซนเซอร์ทริกกับปลายหัวฉีดคือ Z-offset ที่ต้องตั้งเอง (ข้อยกเว้นคือแบบ load cell ที่วัดด้วยหัวฉีดเอง)
- ไม่แก้ปัญหากล เตียงที่หลวม สายพานตก หรือแกนเบี้ยว เอกสาร Klipper เขียนชัดว่า software correction ให้ผลไม่สมบูรณ์ ถ้าเตียงเอียงมาก ให้ปรับสกรูให้ใกล้ระดับก่อนแล้วค่อยให้ mesh เก็บส่วนที่เหลือ
- เซนเซอร์เพี้ยนตามอุณหภูมิ เซนเซอร์แบบเหนี่ยวนำหลายตัวทริกคนละความสูงตอนร้อนกับตอนเย็น Klipper แนะนำให้วัดที่อุณหภูมิเดิมทุกครั้ง และรอหลายนาทีหลังถึงอุณหภูมิ
ตั้ง Z-offset จากเส้นที่พิมพ์จริง
สั่งพิมพ์ชิ้นทดสอบชั้นเดียว เครื่อง Prusa มีเมนู First Layer Calibration ที่พิมพ์เส้นซิกแซกตามด้วยสี่เหลี่ยมตัน เครื่องอื่นใช้โมเดลสี่เหลี่ยมบาง ๆ ขนาดราว 30×30 mm สูงชั้นเดียว วางหลายชิ้นกระจายทั่วเตียง ระหว่างพิมพ์ปรับ Z-offset จากเมนูแล้วดูเส้นที่ออกมา
| หน้าตาเส้น | แปลว่า | ทำอะไร |
|---|---|---|
| เส้นกลมเป็นสาย เห็นร่องระหว่างเส้นในสี่เหลี่ยม ลอกออกง่าย | หัวฉีดสูงไป | ลดหัวฉีดลง |
| เส้นแบนชนกันสนิท ผิวเรียบไม่มีร่อง ไม่มีสัน | พอดี | หยุด บันทึกค่า |
| มีสันนูนระหว่างเส้น ขอบสี่เหลี่ยมม้วนขึ้น เส้นบางจนโปร่งแสง | หัวฉีดต่ำไป | ยกหัวฉีดขึ้น |
Prusa สรุปสั้น ๆ ว่าเส้นที่ดีคือ “ถูกกดแบน แต่ไม่ถูกบี้” บนแผ่นพิมพ์แบบผิวสาก (textured) เส้นที่สูงไปจะดูกลม เส้นที่ต่ำไปขอบจะม้วน
ตัวอย่างการจูน ตั้งต้นจากค่าที่ได้จากกระดาษ พิมพ์สี่เหลี่ยมทดสอบ เห็นร่องเล็ก ๆ ระหว่างเส้นทั่วทั้งแผ่น แปลว่าสูงไปเล็กน้อย
- ลดหัวฉีดลง 0.05 mm พิมพ์ใหม่ ร่องหายเกือบหมด แต่มุมหนึ่งยังเห็นร่องจาง ๆ
- ลดอีก 0.02 mm ร่องหายทั้งแผ่น ไม่มีสัน ลอกออกเป็นแผ่นเดียว ค่านี้คือค่าที่ใช้
- ถ้าลดเกินแล้วเห็นสันนูน ถอยกลับ 0.02 mm
ที่ปรับทีละน้อยเพราะชั้นแรกสูงแค่ 0.2 mm การขยับ 0.1 mm คือครึ่งชั้น Klipper ใช้หน่วย “หลักสิบไมครอน” (0.01-0.05 mm) สำหรับงานนี้เช่นกัน
ตัวเลขในเมนูไม่มีความหมายข้ามเครื่อง เช่น Prusa บอกว่า Live Z ของเครื่องตัวเองมักอยู่ช่วง -0.400 ถึง -1.500 mm และต้องดูด้วยตา ไม่ใช่ตั้งตามตัวเลข เครื่องที่ใช้หัววัดแบบเข็มจะเป็นช่วงอื่น ถ้าเปลี่ยนหัวฉีด เปลี่ยนแผ่นพิมพ์ หรือถอดหัวพิมพ์ ให้ทำใหม่ทุกครั้ง แผ่นพิมพ์ผิวสากบางกว่าผิวเรียบ จึงต้องการค่าคนละค่า เครื่องที่มี steel sheet profile ให้บันทึกแยกแผ่น
ล้างเตียง ตัวการที่ถูกมองข้าม
ชั้นแรกที่หน้าตาถูกแต่ยังหลุด ส่วนมากไม่ใช่เรื่องระดับ แต่เป็นคราบมันจากนิ้วมือ จาก Prusa Knowledge Base
- IPA (isopropyl alcohol) 90% ขึ้นไป ใช้ประจำทุกครั้งก่อนพิมพ์ อย่าใช้แอลกอฮอล์ล้างแผลหรือเครื่องสำอาง เพราะมีน้ำมันและมอยส์เจอไรเซอร์ผสม
- น้ำอุ่นผสมน้ำยาล้างจานไม่กี่หยด ใช้นาน ๆ ครั้งเมื่อ IPA เอาไม่อยู่ เพราะ IPA ล้างน้ำตาลและไขบางชนิดไม่ออก เช็ดให้แห้งสนิท ไม่ควรแช่แผ่นทั้งแผ่น
- อะซิโตน เฉพาะแผ่น PEI ผิวเรียบ ราวเดือนละครั้ง ห้ามใช้กับแผ่นผิวสากหรือ satin และห้ามใช้ก่อนพิมพ์ PETG
- กาวแท่ง PVA ใช้เป็นชั้นกันติดสำหรับ PETG, ABS/ASA, nylon, PC และเส้นยืดหยุ่น PETG บน PEI ผิวเรียบติดแน่นจนลอกแผ่นได้ Prusa ถึงกับแนะนำให้ไม่พิมพ์ PETG บนผิวเรียบเลย
- อย่าจับผิวเตียงด้วยนิ้วเปล่า จับที่ขอบ
อุณหภูมิและความเร็วชั้นแรก
ค่าจากเอกสารผู้ผลิต ปรับตามเส้นที่ใช้จริง
| วัสดุ | เตียง | หมายเหตุ |
|---|---|---|
| PLA | 50-60 °C | ถ้ายังติดไม่ดี ขึ้นอีกราว 5 °C |
| PETG | 80-90 °C | ปิดพัดลมสองสามชั้นแรก ใช้แผ่นผิวสากหรือกาวแท่ง |
| ABS | 100-120 °C | ควรมีตู้ปิด ลมเย็นทำให้ขอบยกตัว |
Simplify3D และ Prusa แนะนำพิมพ์ชั้นแรกช้ากว่าปกติ ราว 50-75% ของความเร็วปกติ เส้นมีเวลาถูกกดและเย็นตัวติดเตียง ปัญหาชิ้นงานหลุดกลางทางและงอ ต่อใน บทที่ 11
ความปลอดภัย
เตียงร้อน 60-120 °C และหัวฉีดร้อนกว่า 200 °C อย่าใช้นิ้วเช็กระยะขณะร้อน ใช้กระดาษเท่านั้น หัวฉีดที่กดต่ำเกินจนครูดแผ่นพิมพ์อาจทำให้ extruder กินเส้นไม่ได้และอุดตัน ถ้าเห็นเส้นไม่ออกเลยในชั้นแรก ให้หยุดทันที อย่าทิ้งเครื่องตอนพิมพ์ชั้นแรก ๆ
ข้อผิดพลาดที่เจอบ่อย
- ลด Z-offset เพื่อแก้ชิ้นงานหลุด ทั้งที่เส้นหน้าตาดีอยู่แล้ว ปัญหาอยู่ที่เตียงสกปรกหรืออุณหภูมิ กดต่ำเกินทำให้แผ่นพิมพ์เป็นรอยถาวร
- เชื่อตัวเลขจากเครื่องอื่น หรือจาก YouTube ค่า Z-offset ขึ้นกับเซนเซอร์ แผ่นพิมพ์ และหัวฉีดของเครื่องนั้น
- ปรับทีละ 0.1 mm แล้วกระโดดข้ามจุดพอดีไปมา
- ปรับระดับตอนเย็นแต่พิมพ์ตอนร้อน หรือสลับกันแบบไม่คงที่ โลหะและเซนเซอร์เพี้ยนตามอุณหภูมิ
- มีเศษพลาสติกค้างปลายหัวฉีด ตอนทำ paper test ทำให้ได้ระยะเพี้ยนไปเท่าความหนาเศษนั้น
- ลืมล้างเตียงหลังจับด้วยมือ รอยนิ้วมือเดียวก็ทำให้มุมนั้นหลุด
ชั้นแรกดีแล้ว ขั้นต่อไปคือเข้าใจว่าค่าใน slicer แต่ละตัวแลกอะไรกับอะไร
แหล่งข้อมูล
คำถามที่พบบ่อย
เครื่องมี auto bed leveling แล้ว ยังต้องตั้ง Z-offset ไหม
ต้อง เซนเซอร์วัดว่าเตียงเอียงหรือโก่งตรงไหนแล้วชดเชยให้ แต่ระยะจริงจากปลายหัวฉีดถึงเตียงยังต้องตั้งเอง ยกเว้นเครื่องรุ่นที่ใช้ load cell วัดด้วยปลายหัวฉีดโดยตรง
ควรปรับ Z-offset ทีละเท่าไหร่
ทีละ 0.02-0.05 mm แล้วดูผล ชั้นแรกสูงแค่ 0.2 mm การขยับ 0.1 mm คือครึ่งชั้น เปลี่ยนหน้าตาเส้นชัดมาก
ชั้นแรกไม่ติด ควรลดหัวฉีดให้ต่ำลงอีกไหม
อย่าใช้วิธีนี้แก้ปัญหาการยึดติด ถ้าหน้าตาเส้นดีอยู่แล้ว ปัญหามักมาจากเตียงสกปรก อุณหภูมิเตียง หรือพิมพ์ชั้นแรกเร็วเกิน การกดต่ำเกินทำให้แผ่นพิมพ์เป็นรอยและหัวฉีดอุดตันได้
วงจรและโค้ดในบทความทดสอบกับบอร์ดตัวอย่าง บอร์ดต่างรุ่นอาจใช้ขาต่างกัน ตรวจ pinout ของบอร์ดที่ใช้ก่อนต่อไฟเสมอ